Կան երեւույթներ, որոնք կարելի է տասը ձեւով մեկնաբանել։ Օրինակ՝ Գյուլի գալը։ ՀՅԴ Կենկեն մի բան կսե, ՀՀԱ մեծն մարմին ՝ ուրիշ բաներ։ Գյուլ–Մյուլ, Թուրքիա–Մուրքիա։

Բայց դե մածունը նույն տարբերակով չի ստացվում հոլովել, մածունը մնում է մածուն, ու սեւ գույնի չի դառնում։ Համայնքային ընտրություններ, ոստիկանության նոր թափով ներուժի ցուցադրում, մկներ–մկներ եւ այլն։ Սենց բաները դժվար է տարբեր ձեւերով մեկնաբանել, եթե “Հայոց աշխարհում” չեք աշխատում, բնավ։

Հայաստանում ընտրություններից արդեն ոչ մի լավ բան չես սպասում՝ a priori։ Այս անգամ էլ՝ փակ աչքերով կարելի էր կանխագուշակել մի այսպիսի տխմարություն։ Այս ամենից հետո հարց է ծագում՝ արդյո՞ք ընտրությունների առկայությունը ավելի դրական է, քան եթե դրանց վերացնենք։ Հարցը իրականում հռետորական է, որովհետեւ նման զարգացումներին ի սրտանց ոչ ոք չի համաձայնի։ Մի մասը արդարություն եւ հավասարություն են ակնկալում՝ գոնե հեռավոր ապագայում։ Մյուս մասն էլ այսպիսի կենսական ներդրումներ է անում՝ ավելի մոտ ապագայի համար։

Երեւանով ման գալիս ես հաճախ ուրախանում եմ, որ դեռեւս մեզ մոտ չեն կառուցում 20 հարկից ավելի մեծ շենքեր։ Եւ ոչ միայն այն պատճառով, որ դրանք սեյսմիկ կայուն չեն ստացվի, որ երկինքը կծածկեն եւ այլ եսասիրական պատճառներով։ Մտածում եմ հայ շինարարների եւ պարզապես քաղաքացիների մասին։

Պատկերացրեք, որ մեզ մոտ վորոշեին կառուցել մի այսպիսի
շենք /Սա Դուբայն է, եւ
շինությունը շուտով կհասնի 700 մետր բարձրության/։ ՀԻմա պատկերացրեք, թե ինչ հետեւանքներ սա կունենա հայ հասարակության եւ պետականության վրա։ Ազատ շինարարները կկորչեն երկրի երեսից, նույնիսկ ընտանիքները այլեւս իրենց չեն տեսնի։ Այլեւս ուրիշ ոչ մի նոր կառույց քաղաքում եւ հանրապետությունում չի գոյանա։ Եվ նույնիսկ մեր թոռները չեն տեսնի այս շենքը ավարտված։

Այս զույգը վերջերս, պարզ պատճառներով, ակտիվացել է։ Ընդ որում, հայ–թուրքական հարաբերություններում այս ընտանիքը լավագույն գործի բաժանման տեսակն է գտել։ Բարանը կոչեր է անում թուրքերին։ Իսկ Բրայզան նորեն հայտնվեց հայկական մտահորիզոնում։

Ազգիս քաղաքական գործիչները ռոմանտիզմով առանձնապես չեն փայլում, առանձնապես պոետիկ էլ չեն։ Սակայն կարծում եմ արժե որ անսան Սիլվա Կապուտիկյանի սույն բանաստեղծության հորդորներին։ Հանուն Հայաստանի հանրապետության

ԼՍԻ՛Ր, ՍԻՐԵԼԻՍ
Քեզ պիտի գաղտնիք բացեմ ես հիմա,
Ես կգամ քեզ մոտ -
Գուցե խենթացած սիրուց ու բախտից,
Գուցե խստադեմ, մռայլ, ինչպես մահ,
Մինչ ոսկորներս հոգնած աշխարհի
Սևից ու ստից:
Սակայն իմացիր,
Երբեք ես չեմ գա քեզ մոտ դիմակով.
Կգամ ինչպես կամ -
Սիրիր, ինչպես կամ -
Եվ, աղաչում եմ, դու էլ մի զուգվիր
Լուսապսակով,
Եղիր ինչպես կաս,
Սիրիր ինչպես կաս.
Քեզանից առաջ
Ցամաքած, տրտում ջրհոր էր հոգիս,
Դու եկար,
Եվ ես լցված եմ մի ծովի նման,
Բայց, աղաչում եմ,
Շողում խոսքերով ինձ մի ամոքիր,
Ատում եմ կեղծը -
Ինձ իսկականն է հարկավոր միայն:
Հրդեհ մի խաղա -
Եթե կրակդ մարել է իրավ.
Մի քաշվիր ցավից -
Խաբվելու ցավը ավելի է մեծ.
Ստից շնչահեղձ այս աշխաչի մեջ
Արի գոնե մենք չխաբենք իրար…