Ժաննա Ալեքսանյան

«Բոլոր քաղաքական ուժերին` իշխանամետ եւ ընդդիմադիր, գործարար շրջանների ներկայացուցիչներին, ովքեր գոնե մի քիչ մտածում են հասարակական շահի մասին, կուզենայինք դիմել կոչով. հրաժարվեք հակառակորդների եւ մրցակիցների անձնական վարկաբեկման պատվերներից, եւ եթե արդեն իսկ ազդեցություն ունեք ԶԼՄ‑ների վրա, օգտագործեք այն` հետաքրքրություններ եւ դիրքորոշումներ պաշտպանելու նպատակով, առանց անձին դիպչելու: Այդօրինակ զինադադարը պարզապես անհրաժեշտ է` արգելակելու համար մամուլի խելահեղ ընթացքը դեպի անդունդ»:

Այս կոչը Երևանի մամուլի ակումբի նախագահ Բորիս նավասարդյանի օրերս հրապարակված հոդվածից է,ինչը կարծես այսօր ամենահրատապ խնդիրն է։ Նախ որևէ մեկը պիտի ընդունի, որ ինքն իր պահվածքով իրոք վնասում է հասարակական շահը, ինչը գրեթե բացառվող հանգամանք է։ Հայաստանում ամեն ինչ ծայրաստիճան անձնականացված է,ամենուր և ամեն քայլի դա տեսնում ես։ Սկսած հանրապետության նախագահից, ով ևս անթաքույց ցույց է տալիս իր անձնական տրամադրությունները այս կամ այն անձի նկատմամբ։

Առաջին անգամ ինձ ապշեցրեց Ռոբերտ Քոչարյանը, ով նոր էր եկել իշխանության և հանրությանը դեռևս հայտնի չէր նրա ցածրորակ դրսևորումները։ Կարծեմ 1999 թիվն էր, երբ Արտաշես Գեղամյանը դատի էր տվել Նիկոլ Փաշինյանի խմբագրած «Օրագիր» թերթին և ի պաշտպանություն օրաթերթի լրագրողներով ցույցեր էինք անում նախագահական նստավայրի մոտ(այն ժամանակ դա դեռ հնարավոր էր ) ։ Քոչարյանն ընդունել էր լրագրողներից կազմված մի քանի հոգանոց պատվիրակությանը և առաջարկել իրավիճակից դուրս գալու ելքը։ «Թող Նիկոլը մի շիշ արաղ վերցնի ու գնա Գեղամյանի հետ բարիշի» առաջարկել էր Ռոբերտ Քոչարյանը ամենայն լրջությամբ։

Արամ Զաքարյան

Մենք միշտ սպասում ենք: Չգիտեմ ում, չգիտեմ ինչին, չգիտեմ ինչու, հանուն ինչի, ընդդեմ ինչի: Բայց սպասում ենք:

Օրերս անցնում էի Երեւանի Շահումյան հրապարակով եւ նայելով ՀՀ արդարադատության նախարարության այրված ու կիսավեր շենքին, հասկացա, որ նախարարության աշխատակիցները չգիտեմ որտեղ ծվարած սպասում են շենքի կառուցմանը, սպասում են ճնգաժամը անցնի որ Հայաստանը վերադառնա երկնիշ վագրային թռիչքներին ու ձեռքի հետ սպասում են ճգնաժամի պարագայում պետության 97 միլիոնով աշխարհե-աշխարհ ման եկող Զորի Բալայանին:

2007-ի ընտրությունները կեղծվեցին, 2008-ի ընտրությունները կեղծվեցին,

2009-ի ընտրությունները կեղծվեցին եւ մենք ամեն ընտրությունից հետո սպասում էինք, որ հաջորդը չեն կեղծի:

Սպասում ենք տրասպորտի եւ չենք դադարում սպասել տրասպորտի ոլորտը կարգավորող պաշտոնյաների բարեհաճությանը, որ մեծ քաղաքների օրինակով միկրոավտոբուսը փոխարինեն ավտոբուսով:

Սպասում ենք մեկին ով կգա ու առանց խախտումների նախագահ կդառնա, երկիրը տեսքի կբերի:

Սպասում ենք այն բաղձալի օրվան, երբ պատգամավոր կդառնան գոնե սեփական անուն-ազգանունը ճիշտ գրել-կարդալ իմացող մարդիկ:

Նախագահը սպասում է, թե երբ իրեն կհուշեն, որ իրացնի իր իրավունքներից մեկը: «Հուշարարները» սպասում են, թե երբ նախագահը կասի՝ հուշեք, որ հուշեն:

Նախագահի հետ տարաձայնություններ ունեցող կուսակցությունը սպասում է հարմար պահի, որ պաշտոններից հրաժարվի՝ աղմուկ հանի ու հետո նույն պաշտոնը վստահվում է նույն կուսակցության այլ ներկայացուցչի:

Նախարարները սպասում են վարչապետի դասախոսություն-հանդիմանությանը, որ հասկական երկրի համար ծանր պահին արձակուրդ գնալու անթույլատրելիությունն ու անտեղիությունը:

Սպասում ենք թե երբ գործարարները կհասկական, որ երկիրը թալանելու համար չէ ու բոլոր հարկերը պարտաճանաչ կմուծեն ու կենսաթոշակառուն լավ կապրի:

Սպասում ենք թե երբ միջազգային կառույցները կքաշեն մեր իշխանությունների ականջները ու կստիպեն հոգալ ժողովրդի մասին: Ու երբ դա չի լինում` սպասում ենք, որ միջազգային կառույցները բացի իրենց ու աշխարհաքաղաքական շահերից մի քիչ, թեկուզ շատ քիչ, բայց ոչ իշխանավոր հայերի շահի մասին էլ մտածեն:

Սպասում ենք, թե երբ ռուսը կբարեհաճի դադարեցնել մեզ ճնշելը:

Սպասում ենք… Երեւի շատ ենք լսել չինական ասացվածքը, թե □եթե գետի ափին երկար սպասես միգուցե գետը բերի քո թշնամու դիակը□: Բայց թերեւս մոռացել ենք որ կլիմայական գլոբալ փոփոխություններից հետո որոշ գետեր ցամաքել են, որոշները փոխել իրենց հունը եւ ընդհանրապես շատ բան է փոխվել եւ դեռ նոր փոփոխություններ են սպասվում: Ու լավ կլինի, որ փոփոխություններին սպասելու փոխարեն կամ գոնե զուգահեռ պարտաստ լինեք դրանց գալստյանը, որ հետո ստիպված չլինենք երկար ու անօգուտ սպասել վաղուց չորացած գետի ափին:

Արամ Զաքարյան

Ես չեմ հասկանում այն ընդգծված տարբերակված մոտեցումը, որ ցուցաբերում է իշխանությունը իշխանություն կրողների նկատմամբ: Ես չեմ հասկանում:

Օրինակ Կենտրոնի թաղապետ Գագիկ Բեգլարյանի որդին դպրոցում կռիվ է սարքում, կռվին միջամտում է հայրը, բայց իշխանությունները Գագիկ Բելգարյանի տակ են դնում Երեւանի քաղաքապետարանի բոլոր լծակները, կողքից օգնում այլ լծակներով ու սափրագլուխներով եւ Գագիկ Բեգլարյանը դառնում է քաղաքապետ:

Կամ Աջափյակի թաղապետ ու ՀՀ գլխավոր դատախազի եղբայր Ռուբեն Հովսեփյանի համար անայլընտրանք ընտրություն են կազմակերպում, դարձնում թաղապետ, իսկ երբ նրա որդին ոստիկան է ծեծում, հարցը փակում են եւ Ռուբեն Հովսեփյանին կրկին կարգում թաղապետ:

Իսկ ահա երբ Արաբկիրի թաղապետ Ալբերը Երիցյանի որդին, ինչպես նախորդ երկու որդիները խախտում է քրեական օրենսգիրքը՝ տարբեր են միայն արածի ծանրության աստիճանները, մահափորձ պատվիրում, նրա հորը Արաբկիրի թաղապետ չեն նշանակում:

Ազնիվ չի, ազնիվ չի:

Կամ էն երկուսին էլ հանեք պաշտոններից կամ Ալբերտ Երիցյանին նշանակեք պաշտոնի: Թե չէ, այսպես տրամաբանություն չկա:

Ողջույն,ես պատրաստ եմ քննարկումներ սկսել ու կարծիքներ լսել իմ հրապարակած նյութերի և ընդհանրապես ցանկացած թեմայի վերաբերյալ։ Հայաստանում այսօր տեսակետների ակնհայտ բախում կա, այնպես որ եկեք սկսենք։ Քաղաքական հստակ կողմնորոշում չունեմ, ինձ ավելի շատ հուզում են մարդու հետ կապված խնդիրները, որով այսօր լցված է Հայաստանը։ Վերջին արտառոց դեպքը իրավապաշտպան Արշալույս Հակոբյանին ոստիկանական բաժանմունքում դաժան ծեծի ենթարկելն ու բանտարկությունն է։

Արամ Զաքարյան

Երեւանի ավագանու ընտրություններն ավարտվել են այնպես ինչպես վերջին 10-12 տարում Հայաստանում ավարտվում են ընտրությունները: Պաշտոնապես առաջին ընտրված, իսկ հասարակության մի գերակշիռ մասի կարծիքով ընտրությունները կեղծելու միջոցով քաղաքապետի աթոռին նստածը հանդիսավորությամբ ստանձնեց պաշտոնը: Հասարակության նույն մասի կարծիքով` ընտրությունները կեղծելու միջոցով նախագահ դարձածից տքնաջան աշխատելու կոչ ստացավ: Կարծես թե վերջ: Սակայն Երեւանի մի շարք համայնքներում դեռ կան «Հանրապետական կուսակցության նախընտրական շտաբ» ցուցանակները ու Գագիկ Բելգարյանն էլ չի պատասխանում ընտրապայքարի օրերին բացված http://beglaryan.wordpress.com բլոգի այցելուների մեկնաբանություններին եւ հարցերին: Իսկ սա նշանակում է, որ այն ամենը ինչ խոստանում էր հանրապետականը` մաքուր, կանաչ, աշխատանքի, կարգուկանոնի, բարեկարգ, հարմարավեռ, ավանդույթների քաղաք, չի լինելու: Այդ ամենը սովորական «պակազուխա» էր:

Հիմնավորեմ: Նախընտրական շտաբները պետք են ընտրությունների ժամանակ: Ընտրություններից հետո դրանք պետք չեն, բայց հանրապետականը չի շտապում դրանք փակել: Ասել է, թե ձեւական է բացել` «էնքան որ» տրամաբանությամբ: Իրականում ընտրությունների ժամանակ աշխատել են ոչ թե նախընտրական շտաբները, այլ սափրագլուխները, ընտրակեղծարարները ու այս տեսակի այլ
«կուլտուրաներ»: Ուրեմն շտաբները սովորական ձեւ էին առանց բովանդակության:

Նույնը բլոգում հարցերին պատասխանելու պարագայում: Նախ լսելով Գագիկ Բելգարյանի կենդանի խոսքը եւ կարդալով նրա գրածները բլոգում` միանգամից հասկանում ես, որ բլոգի Գագիկ Բեգլարյանը շատ ավելի լավ է տիրապետում հայերենին ու շատ ավելի գրագետ է: Այսինքն բլոգում իրականում մեկ այլ մարդ, կամ որ առավել հավանական է մարդկանց մի խումբ է պատասխանել հարցերին: Եվ եթե նախագահի կամ վարչապետի դեպքում կարելի է հասկանալ ելույթ գրող ռեֆերենտի գոյությունը, ապա քաղաքի ամենօրյա հոգսերով զբաղվողի պարագայում`ռեֆերենտի գոյությունը այնքան էլ ճիշտ չէ: Ընտրություններից հետո Գագիկ Բեգլարյանի բլոգում հարցերին պատասխաններ չեն տրվում: Մարդը կամ մարդկանց խումբը` վիրտուալ Գագիկ Բեգլարյան ծրագիրը հաջողությամբ կյանքի կոչելուց հետո հեռացել է: Ուրեմն սա էլ է ձեւական եղել` հանրապետականը ձեւ է արել թե շատ է մտածում մարդկանց մասին հարցերը օպերատիվ ստանալու եւ օպերատիվ պատասխանելու ժամանակակից ձեւեր է օգտագործում: Իրականում` «պակազուխա»:

Ընդամենը երկու իրողություն: Եթե հավելեմ ընտրություններից առաջ ծնված «անսահման հոգատարությունը», հանրապետականի շուրթերից նախկին հանրապետական քաղաքապետի հասցեին անխնա քննադատությունը, Կենտրոնի թաղապետ տարիներին Գագիկ Բեգլարյանի` քաղաքի համար դրական նախաձեռնությունների բացակայությունը` պատկերը շատ ավելի ամբողջական կդառնա: Ակնհայտ կդառնա, որ Երեւանի ավագանու ընտրություններում հաղթել է «պակազուխան» եւ երեւանցիներին ոչ մի լավ բան չի սպասվում: